Terwijl we thuis gezellig zaten te praten, vroeg mijn zoon David: ‘Papa, wil je mij zegenen?’ Dat overviel me. ‘Natuurlijk, jongen, ik zegen je.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, Papa, ik bedoel dat je me echt zegent.’ David stond rustig op, knielde aan mijn voeten neer en keek naar me op. ‘Alstublieft, Papa, ik wil echt jouw zegen ontvangen .’ Toen boog hij zijn hoofd.
Ik heb me nooit meer vereerd gevoeld. Diep ontroerd legde ik mijn handen op zijn schouders en vanuit het diepst van mijn hart zegende ik hem met alles wat in me was... Ik bleef zegenen totdat ik niets meer te geven had. Zonder een woord te zeggen stond David op en liep terug naar zijn stoel.
Terwijl David ging zitten, fluisterde de Heer in mijn oor: Nu weet je hoe Ik me voel als jij naar Mij toe komt, voor mijn troon knielt en me vraagt je te zegenen!
Waarom zouden we zo’n Vader moedwillig de eer onthouden die Hij ontvangt als wij Hem iets vragen? Of de vreugde die Hij beleeft aan het verhoren van onze gebeden? Laat voortaan geen dag meer voorbijgaan zonder dat u naar Hem opkijkt en zegt:
‘O God, wilt U me alstublieft echt zegenen?’
